حسادت: وقتی شادی دیگران شما را آزار می‌دهد

0
86
حسادت: وقتی شادی دیگران شما را آزار می‌دهد

حسادت: وقتی شادی دیگران شما را آزار می‌دهد

هیچ کس جرئت بلند گفتنش را ندارد، اما اغلب اوقات اتفاق می افتد: وقتی دیگران خوشحال هستند ما خوشحال نمی شویم. تمام انسان ها نسبت به این موضوع آسیب پذیر هستند چرا که حسادت در ذات انسان هاست.

وقتی کسی را دوست داریم باید وقتی اوضاع بر وفق مرادش پیش می رود برای او خوشحال بوده و وقتی پیش نمی رود ناراحت باشیم. روابط باید همین گونه باشند. اما در واقعیت این قضیه همیشه صدق نمی کند. ما می خواهیم برای دیگران احساس خوشحالی کنیم، اما گاهی احساسی که داریم درست برعکسش است.

– حسادت ما از شادی کسانی که بهشان حسادت می کنیم بیشتر طول می کشد. Francois de la Rochefoucauld

اکثر اوقات نمی توانیم به این موضوع اعتراف کنیم. به دیگران تبریک می گوییم درحالیکه داریم از درون خودمان را می خوریم. یا حتی سعی می کنیم با گفتن جملاتی مثل “ولی…” یا “مواظب باش ممکنه چیزی که فکرشو می کنی نباشه” ارزش دستاوردهای آنان را پایین بیاوریم. از درون می دانیم که موفقیت آن ها باعث رنجش ما شده. چرا این اتفاق می افتد؟ چطور می توانیم آن را تغییر دهیم؟

وقتی شادی دیگران ما را آزار می دهد

همیشه خوشحال بودن دیگران ما را آزار نمی دهد. بعضی وقت ها ممکن است عمیقا به موفقیت آن ها افتخار کنیم. این احساسی فوق العاده است که ما را سرشار از شادی کرده و روابط مان با آن ها را قوی می کند. به خاطر همین شاید از خودتان بپرسید پس چرا در شرایط دیگر حسودی تان می شود.

بگذارید اول یک چیز را روشن کنیم: ما همه انسان هستیم و می توانیم احساسات مختلف پیدا کنیم، چه احساسات خوب و چه احساسات بد. از همین رو با اینکه مسئله ی قابل افتخاری نیست، اما نباید خودمان را برای حسادت کردن به موفقیت دیگری سرزنش کنیم.

خوشحال بودن دیگران ما را آزار می دهد چون خودمان خوشحال نیستیم. شاید به سختی تلاش کرده ایم تا به نتیجه ای مشابه برسیم، اما آن شخص به نتیجه رسیده و ما نرسیده ایم. ما برای آن  ها ارزش قائلیم، اما نمی شود به تمایلات و خواسته های محقق نشده مان فکر نکنیم.

بدون اینکه بخواهیم، شادی آن ها را با غم خودمان مقایسه کرده و فکر می کنیم که این وضعیت عادلانه نیست.

دیگران بازتابی از کسی که شما هستید نیستند

تمام این اتفاقات زمانی برای ما می افتند که دیگری را به عنوان بازتابی از خودمان می بینیم. به عبارت دیگر، حس می کنیم که زندگی آن ها متعلق به ماست.

معمولا حسادت کردن به این معناست که موفقیت شخص را کنار گذاشته و تنها روی نتایجی که حاصل شده تمرکز می کنیم چرا که ما این نتایج را برای خودمان می خواستیم.

کلید حل ماجرا گسترش این دیدگاه است. فقط به چیزی که شخص به آن دست پیدا کرده نگاه نکنید. بلکه ببینید برای رسیدن به آن چه سختی هایی را پشت سر گذاشته و چه چیزهایی هست که هنوز به آن ها دست پیدا نکرده. بدین طریق می توانید شرایط را انسانی تر کرده و المان هایی که باعث تفاوت میان ما و آن ها می شوند را پیدا کنیم.

وقتی به دیگران به چشم آینه نگاه می کنیم، تصویری خودشیفته از آن ها در ذهن مان ایجاد می کنیم. اینجاست که غرورمان لطمه دیده و شادی آن شخص ما را آزار می دهد. به جای این کار اگر متوجه شویم که داستان ما کاملا با او فرق دارد، می توانیم پذیرای دستاوردهای او باشیم و اینجاست که از صمیم قلب برای او خوشحال می شویم.

حسادت کردن فرصتی برای رشد شخصی است

حسادت کردن به کسی که برایتان عزیز است طبیعی است. این کار از شما یک آدم بد نمی سازد. آنچه که باید جلویش را بگیرید تبدیل شدن این حس به تنفر و بیزاری است. این موضوع می تواند رابطه تان را با کسی که می توانید چیزهای زیادی از او یاد بگیرید خراب کند. وقت رشد کردن است. چیزهایی هستند که از اعماق قلب مان خواستار آن هاییم اما هیچوقت بهشان نمی رسیم. چیزهایی هم هستند که می خواهیم اما فقط بعد از سخت تلاش کردن است که بهشان می رسیم. البته چیزهایی هم هستند که آسان تر از آنچه فکرش را می کنیم به آن می رسیم. تفاوت این جاست که این اتفاق ممکن است برای آن ها سریع تر یا بیشتر بیوفتد.

خودتان را براساس موفقیت دیگری قضاوت نکنید. این اشتباهی بزرگ است. رشد شخصی هر فرد به رشد شخصی دیگری هیچ ارتباطی ندارد.

اگر متوجه حسادت تان شده و آن را بپذیرید، می توانید دست از آن بردارید. با مهربانی بپذیرید که دیگران هم لایق موفقیت بوده و عشق تان به آن ها باید ورای این چیزهای کوچک و بی اهمیت باشد. این دقیقا اتفاقی است که برای دیگران هم می افتد.

 

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید