علل و تاثیرات تنهایی در پیری

تنهایی می تواند بر افراد در هر سنی تاثیر بگذارد، اما هر چه سن مان بالاتر می رود، مرز بین مرگ و زندگی برایمان باریک تر شده و از همین رو نسبت به تنهایی آسیب پذیرتر می شویم. از بازنشستگی گرفته تا از دست دادن، بیماری، جدایی فیزیکی از عزیزان و غیره، این موارد می توانند بر تنهایی هرچه بیشتر ما دامن بزنند.

منظور از انزوای اجتماعی و تنهایی چیست؟

تا سن ۷۵ سالگی و بالاتر، حدودا ۵۰% مردم تنها زندگی می کنند. بعضی ها ممکن است دور از خانواده و دوستان شان زندگی کنند و از این جهت ارتباط گرفتن برایشان دشوارتر باشد. حتی میلیون ها فرد سالخورده در سراسر دنیا ممکن است ۵ تا ۶ روز هفته را بدون دیدن کسی سپری کنند.

ترکیب این عوامل می تواند باعث منزوی بودن و تنها شدن فرد شود. با این حال تنها زندگی کردن یا منزوی بودن به این معنا نیست که لزوما احساس تنهایی می کنیم. با اینکه تنها بودن می تواند به داشتن حس تنهایی منجر شود، اما می شود در کنار دیگران هم حس تنهایی داشت. از همین رو، تنهایی به پاسخ عاطفی ای که حین محقق نشدن ارتباط اجتماعی مثبت دریافت نمی کنیم برمی گردد. اگر اطرافیان مان ما را درک نکنند هم حس تنهایی خواهیم کرد.

۴ علت و تاثیر تنهایی در دوران پیری

مطالعات متعددی دریافته اند  که انزوای اجتماعی و تنهایی می توانند برای سلامتی مخرب باشند. مثلا بر طبق یکی از این مطالعه ها، ترکیب تنها زندگی کردن، تنهایی و ارتباطات اجتماعی ضعیف به اندازه ی کشیدن روزی ۱۵ سیگار برای فرد مضر است. همچنین در مطالعه ای دیگر مشخص شد که تنهایی احتمال مرگ را تا ۲۹% افزایش می دهد و ریسک ابتلا به خون، افسردگی و بیماری های قلبی را بالا می برد. در ادامه ۴ دلیل تنهایی افراد سالخورده را عنوان می کنیم.

۱_ وفق پیدا کردن با بازنشستگی

با اینکه افراد اغلب چشم به راه بازنشستگی هستند، اما وفق پیدا کردن با آن برای برخی دیگر دشوار است. دیگر خبری از روتین کاری، ارتباطات روزانه با افراد مختلف و هدفی مشخص نیست. کار، ساختار بخش های زیادی از زندگی مان را تشکیل می دهد. وقتی دیگر کار نمی کنیم، احساس گم شدن داریم، حس می کنیم هویت مان را از دست دادیم و باید داشتن وقت بیشتر و پول کمتر را مدیریت کنیم. تاثیرات این چالش ها باعث حس تنهایی در افراد می شوند. اما این مسئله مزایایی هم دارد. مثلا از وقت اضافه تان می توانید برای یادگیری چیزهای جدید استفاده کنید. با رفتن به کلاس های جدید و شرکت در تمرینات گروهی، هم به سلامت مغزتان کمک می کنید و هم می توانید ارتباطات تان را با دیگران حفظ کنید.

۲_ از دست دادن نزدیکان و همراهان

با افزایش سن، آدم هایی که می شناسیم و دوست شان داریم از دنیا می روند. از دست دادن شریک زندگی می تواند منجر به تنهایی مزمن شود. اگر سلامتی شریک زندگی فرد هم دچار مشکل شده و مجبور به انتقال او به مراکز نگهداری باشند، همین تاثیر را بر افزایش تنهایی فرد خواهد گذاشت.

با افزایش سن ممکن است از دوستان  و خانواده مان هم دور افتاده و کمتر فرصت ملاقات پیش بیاید. حتی بعضی از آنها ممکن است فوت شوند و بر تنهایی ما افزوده شود. در این مورد، زنده کردن خاطرات گذشته با دیگران می تواند در فائق آمدن بر تنهایی کمک کننده باشد.

شکل دادن ارتباطات جدید راهی عالی برای فائق آمدن بر تنهایی است. پیدا کردن عادات و علائق جدید یا از سرگرفتن عادات و علائق گذشته می تواند در مبارزه با تنهایی کمک کننده باشد.

۳_ مشکلات مربوط به سلامتی

با افزایش سن، سلامتی و امکان جا به جا شدن ما هم دچار مشکل می شود. همین مسئله می تواند معاشرت با دیگران را دشوار کند. در اینجا هم شکل دادن ارتباطات جدید و در کنار دیگران بودن می تواند مشکلات تنهایی به خاطر بیماری را تسهیل کند.

۴_ ناتوانی در حمل و نقل

پا به سن گذاشتن حمل و نقل را نیز دشوار می کند، مثلا دیگر نمی توانیم ماشین خود را برانیم. این مسئله برای افرادی که در روستاها زندگی می کنند دشوارتر است چون ممکن است به آسانی به وسایل حمل و نقل عمومی دسترسی نداشته باشند. بیرون رفتن از خانه یکی از راه های معاشرت و ارتباط برقرار کردن با دیگران است. در این زمینه می توانید با پیوستن به جامعه ی آنلاین، با هم سن و سالان تان ارتباط برقرار کرده و از مشکلات خود بگویید.

پا به سن گذاشتن هم مشکلات خودش را دارد، اما افراد با پیدا کردن راه هایی مناسب به منظور ارتباط برقرار کردن با دیگران می توانند از بار مشکلات خود در زمینه ی تنهایی بکاهند و زندگی شادتری را تجربه کنند.

 

 

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید